Archives: Cliëntervaringen

Rensley is 27 jaar en vader van drie kinderen. Na een periode van detentie en dakloosheid heeft hij een woonplek bij Mutatio Zorg en werkt hij in een magazijn. Zijn droom is concreet: een eigen huurwoning met zijn naam op de voordeur, waar hij zijn kinderen kan ontvangen. “Een normaal leventje.”

Via de reclassering kwam Rensley bij Mutatio terecht. Bij de kennismaking zaten zijn reclasseerder, de zorgmanager en zijn twee begeleiders van Mutatio aan tafel. De regels werden uitgelegd, het papierwerk doorgenomen. Hij kreeg de sleutels.

Aan de slag

Direct gingen ze aan de slag met de praktische zaken. “We brachten mijn financiën in kaart: wat komt erin en wat gaat eruit?” Hij stond nog ingeschreven in een andere gemeente, dus ook dat moest worden geregeld. En er was een signaleringsplan: een plan dat laat zien hoe hij in zijn vel zit, hoe zijn begeleiders dat kunnen herkennen en wat ze dan kunnen doen. Hij heeft ook onder bewind gezeten en wil graag nooit meer in de schulden belanden. “Ik ben sinds kort schuldvrij. Dat is heel fijn.”

Twee keer per week is er een gesprek met een van zijn twee begeleiders. Over waar hij tegenaan loopt, wat er nog geregeld moet worden en hoe het met hem gaat. “Ze luisteren goed naar me en ze begrijpen me. Ik ga daardoor vooruit. Ik sta er ook voor open, dat scheelt natuurlijk wel.”

Intensief, maar het houdt me scherp

Naast de begeleiding van Mutatio krijgt Rensley agressieregulatietraining bij Fivoor. “Ik leer beter omgaan met mijn emoties en gevoelens die ik op sommige momenten krijg.” Wat hij daar bespreekt, legt hij ook neer bij zijn begeleiders van Mutatio. “Zodat zij ook op de hoogte zijn en me kunnen helpen.”

Zijn dagen zijn vol. Hij werkt ‘s nachts, slaapt overdag en heeft op vaste dagen begeleiding en behandeling. Maar dat vindt hij geen probleem. “Dat houdt me lekker scherp en het houdt me van de straat.” Vroeger was dat wel anders. “Mijn leven was chaotisch. Ik was veel op straat en keek niet om naar betalingen die ik moest doen. Daardoor is het uiteindelijk ook fout gegaan.”

Een normaal leventje

Waar droomt hij van? “Ik wil graag een eigen huurhuis met mijn eigen naam op de voordeur en waar ik mijn kinderen kan ontvangen. En ook stabiel werk en een stabiel inkomen. Een normaal leventje.”

Er is heel wat gebeurd in het leven van Ammar (40). Stap voor stap krijgt hij zijn leven weer op de rit, met hulp van Mutatio Zorg. “Mijn begeleider zegt waar het op staat en helpt me met waar ik mee zit.”

Ammar trouwde jong en kreeg twee kinderen. Zijn huwelijk strandde en hij kreeg een nieuwe vriendin, met wie hij één kind heeft. Dat liep zo uit de hand dat ze een tijdlang geen contact mochten hebben. Ammar kreeg tbs met dwangverpleging. Inmiddels woont hij zelfstandig én krijgt hij forensische zorg van Mutatio. Daarnaast krijgt hij één keer per week begeleiding van een ggz-instelling.

Goed geholpen

Door allerlei omstandigheden was Ammar in de schulden geraakt. “Ik had een auto geleaset, maar raakte mijn baan kwijt. Ik had geld geleend om m’n huis in te richten én ik kreeg onverwacht een rekening van de antipsychoticamedicatie. Zodoende kreeg ik bewindvoering opgelegd van de rechter. Ik moet nu rondkomen van 75 euro per week. Dat is voor de boodschappen.”

“Ik had direct een goede indruk van Mutatio”, vertelt Ammar. “De begeleider komt nu drie keer per week langs. Hij helpt me thuis alles goed te regelen. Dat is fijn, want ik sta er alleen voor. Hij helpt me ook met mijn inkomsten en uitgaven.”

Er zit weer schot in

“Vanuit Mutatio Zorg is alles goed geregeld. Ze hebben veel kennis en denken met me mee. Ik kan de gesprekken met mijn begeleider goed gebruiken. Er zit nu echt schot in alles. We bespreken hoe het met me gaat, hoe het financieel gaat en welke afspraken er zijn met de reclassering.”

Op zoek naar werk

Na zijn ontslag uit de kliniek ging Ammar op zoek naar werk. “Ik heb even gewerkt als hovenier, maar door akkefietjes met mijn voorman en een collega kreeg ik een soort burn-out. Ik kreeg een terugval en moest tijdelijk terug naar de kliniek. Daarna vond ik werk in de zorg, maar dat ging uiteindelijk niet door. Nu heb ik een baan gevonden als monteur bij de NS.”

In een rustiger vaarwater

Hij is even stil en zegt dan: “Het is niet gegaan zoals ik had gehoopt. Ik heb veel narigheid gehad en veel tijd verloren. Ik heb daarvoor verschillende behandelingen en medicatie gehad, waaronder EMDR en antipsychotica. Daardoor ben ik in een rustig vaarwater gekomen. Ik hoop dat ik van mijn medicatie af kan. Daar zou ik heel blij mee zijn, ook omdat de kans dan groter is dat de tbs met behandeling niet weer wordt verlengd.”

Hoe ziet hij zichzelf over 5 jaar? “Dan ben ik 45 jaar. Het liefst heb ik dan een gezin met een vrouw en een kindje. Huisje-boompje-beestje. Ik ben dan af van alle voorwaarden van tbs met begeleiding en heb geen bewindvoering meer.”

Een jaar geleden zat Jamiro (niet zijn eigen naam) nog in detentie. Nu woont hij begeleid zelfstandig en heeft hij werk. Met begeleiding van Mutatio Zorg wil hij zijn leven op orde krijgen én houden. “In detentie heb ik een belofte met mezelf gemaakt: ik ga nooit meer terug. De steun en de hulp die ik krijg van mijn begeleider helpt me om me daaraan te houden.”

Via de reclassering kwam hij bij Mutatio terecht. Eerst een gesprek met een gedragsdeskundige, daarna met een casemanager en zijn begeleider. “Ze zijn relaxt. Ze luisteren goed en helpen me echt met vragen die ik heb en dingen die ik nodig heb.”

Hulp bij het volwassen leven

In het begin kwamen de begeleiders twee keer per week langs. Jamiro: “Ze hielpen me met van alles, bijvoorbeeld: hoe het zit met de belasting, brieven van de gemeente en inschrijven voor een woning. Want ik ben nu volwassen en moet ik een volwassen leven komen. Sommige dingen weet ik niet en begrijp ik niet. Daar helpen ze me bij.” De begeleiders bekijken ook hoe het huis eruitziet en hoe hij in zijn vel zit. “De meeste dingen gaan goed, het loopt best soepel.”

Niet terugvallen

Het is belangrijk dat Jamiro niet terugvalt. Ook daar helpen de begeleiders bij. “Ik heb gesprekken over hoe het met me gaat en met mijn gedachten.” Hij vertelt over een moment buiten waarbij hij zich irriteerde. “Maar ik kan mezelf nu gewoon in bedwang houden. Het is goed om daarover te kunnen praten met mijn begeleiders, even mijn hart luchten en om advies vragen: hoe kan ik beter handelen? Vroeger was ik niet echt een prater, maar dat probeer ik nu wel. Tot nu toe zijn er geen gekke dingen gebeurd en heb ik geen terugval gehad.”

Vroeger hielden zijn moeder en vriendin hem buiten zijn leven. Ze wisten niet wat hij buiten deed. Dat is veranderd. “Ik betrek ze nu meer bij wat ik doe en wil doen.” Hij haalt zijn kracht uit hen. “Kijk naar je moeder en naar je familie. Zorg gewoon dat ze blij met je zijn. En dat jezelf ook blij bent.”

Wees gemotiveerd

Aan anderen die straks ook begeleiding krijgen heeft Jamiro een duidelijk advies. “Zorg dat je een goede klik hebt met je begeleider. Als je dat niet hebt, geef dat dan eerlijk aan. De begeleider is er om je te helpen. En wees gemotiveerd, vooral voor jezelf maar ook voor je familie.”

Jamiro wijst ook op de rol van de omgeving. “Je hebt mensen nodig die jou steunen en de ruimte geven om te veranderen. Want dat gaat niet in één keer. Dat kan niemand. Je moet jezelf eerst tegenkomen en naar jezelf kijken: wat kan ik nu gaan doen? En blijf gemotiveerd. Ik heb een aardige tijd vastgezeten en ik kan je zeggen: dat is tijdverspilling geweest. Die tijd krijg ik nooit meer terug.”

Na een detentie van drie maanden kwam de 30-jarige Amsterdammer Jeffrey (niet zijn eigen naam) via de reclassering terecht bij Mutatio Zorg. Samen met zijn begeleider brengt hij zijn leven stap voor stap weer op orde. Zijn droom? “Een stabiel leven.”

Eind 2025 werd Jeffrey ontslagen uit de detentie, waar hij een oude straf uitzat. Hij kreeg een kamer in een huis met mensen die ook forensische zorg krijgen.

Hij kreeg niet direct de hulp die hij zo hard nodig had. “Ik heb een duwtje in mijn rug nodig”, zegt hij. “Iemand die me helpt met praktische zaken, maar me ook vanuit een ander perspectief laat kijken. Dat heb ik nodig om andere keuzes te maken, mijn leven op orde krijgen en stabiel worden.”

Het klikt goed

Na enkele maanden kon hij naar Mutatio Zorg. “Ik kreeg eerst een gesprek met een gedragsdeskundige. Daarna kreeg ik een begeleider aangewezen. Daar klikt het goed mee. Als het had geklikt, had ik een andere begeleider kunnen krijgen.”

Twee keer per week komt de begeleider langs. Allereerst gingen ze de praktische zaken te regelen. “Ik had geen geldig identiteitsbewijs, omdat ik eerst geen vast woonadres had. Zonder ID kun je ook geen bankpas aanvragen, dus dat moesten we ook regelen. Daarna regelden we andere zaken, zoals de zorgverzekering. Ik begon bij nul en moest uit mijn situatie zien te komen.”

Ze hebben ook veel gesprekken over hoe het met hem gaat. “Ik ben niet zo’n prater, maar je moet wel dingen durven delen zodat mijn begeleider met me kan meedenken”, vertelt Jeffrey. “Ik vind dat dat goed gaat. Ik voel me op mijn gemak bij mijn gespreksbegeleider. Er is aandacht voor me en ik voel me begrepen.”

Vooruitgang

Nu, na twee maanden begeleiding, begint Jeffrey al vooruitgang te boeken. “Ik ben vaak bij mijn kinderen, sport veel en ondertussen ben ik mijn zaakjes aan het regelen. Ik wil niet stil blijven staan.”

De volgende stappen: het rijbewijs halen en werk vinden. “Ik zou iets willen doen in de sport, of anders werken als kapper. Ik sprak ook iemand over een opleiding voor ervaringsdeskundige. Dan kan ik jongeren coachen die hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Mijn vroegere leven was best heftig. Ik had graag een coach gehad die me vertelde wat wel en niet goed is om te doen. Wat ik met mijn ervaring tegen jongeren zou zeggen? Doe je best op school. Dat is belangrijk.”

Waar ziet Jeffrey zichzelf over 5 jaar? “Een huis, een gezin en misschien een eigen bedrijf. Gewoon een stabiel leven. Ik heb geduld nodig.”

Na een vlucht uit Syrië, het verlies van zijn vader en problemen in Nederland kwam Zayn terecht bij Mutatio Zorg. De begeleiding hielp hem om zijn leven weer op de rit te krijgen en vooruit te kijken. “Ik heb heel veel aan Mutatio Zorg gehad. Dat zal ik nooit vergeten.”

Nog maar 14 jaar was Zayn toen hij Syrië ontvluchtte. Het werd een zware voettocht van 90 dagen, samen met mensen die hij niet kende. Zijn familie bleef achter in Syrië, daar waar de bommen vielen.

Onderweg, toen hij nog in Syrië was, vernam hij dat zijn vader was omgekomen. Tijdens de rest van zijn reis kon hij geen contact houden met zijn familie. Daardoor wist hij niet hoe het thuis ging. Die onzekerheid en het verdriet maakten de reis extra zwaar.

In Nederland aangekomen kon hij al na één dag naar een pleeggezin. “Ik kon eindelijk uitrusten, maar toen kwam alles weer naar boven: van mijn vader, mijn familie die ik achterliet en de zware reis. Veel problemen. Ik was zó bang dat er iets zou gebeuren met mijn familie.”

Groot verdriet

Hij kreeg het moeilijk in Nederland. “Ik ging softdrugs gebruiken en kreeg verkeerde vrienden. Ik was veel op straat.” Dat bracht hem in de problemen, waardoor hij in aanraking kwam met justitie. Na 22 dagen detentie kreeg hij forensische zorg opgelegd. Eind 2024 kwam hij bij Mutatio Zorg. Zayn was er inmiddels in geslaagd zijn familie naar Nederland te halen. Ze woonden weer bij elkaar, maar het verdriet om zijn vader bleef groot.

Niet terugvallen

Twee keer per week kwam de begeleider van Mutatio Zorg bij Zayn. “In het begin hielp hij me met regelzaken. Zoals een identiteitsbewijs, een bankpas en mijn inschrijving bij de gemeente.” Samen met zijn begeleider werkte Zayn aan het verbreken van contacten met foute vrienden, het opbouwen van een positief netwerk en het stoppen met softdrugs. Dat lukte, waardoor hij niet terugviel in oud gedrag.

Terugblikkend op de begeleiding van Mutatio Zorg zegt hij: “Ik ben heel goed geholpen door Mutatio Zorg. Ze begrepen me en stonden altijd voor me klaar als ik hulp nodig had, ook al was het ’s nachts. Ik heb heel veel aan Mutatio Zorg gehad. Ze waren zelfs bij de zitting, naast mijn advocaat.”

Een nieuwe toekomst

Nu, anderhalf jaar later, staat hij op het punt om terug te keren naar Syrië. “Ik woon nu 5 jaar in Nederland. Je kunt in Nederland alles doen met je talent en ik heb hier veel geleerd. Maar ik zie geen toekomst voor mijzelf. Ik ga nu in Syrië kijken wat ik kan doen. Misschien politieagent worden. En ik ga naar mijn vaders graf. Onderweg naar Nederland ben ik hem verloren. Dat doet pijn.”